Ervaringen van een 50-jarige

woensdag 26 juli 2017
survivallen of een modderbad

Christien bezocht met haar vriendinnen ons Outdoorpark. Dat was een bijzondere ervaring, waar ze een prachtig blog over schreef. Geniet even mee:

Survivalmodderbad of life

Om mijn afgelopen 50 levensjaren met vlag en wimpel uit te luiden, was het dan zo ver: met drie dappere vriendinnen bestegen we met zijn vieren de arena van het SEC survival terrein.
Het krioelde van de  stuiterende kleuters en basisschool kinderen. Enthousiaste instructeurs in groene shirts hadden de boel onder controle, haalden kinderen van schuttingen en huppelden voor hun groepje uit als rattenvangers van Hamelen.
De ouders zaten prinsheerlijk in het zonnetje met een goed boek, of hielden op afstand een oogje in het zeil.
Ik had me al verheugd op het bouwen van een vlot, lekker relaxt dobberen op de vaart, en wat klungelen met een pijl en boog. We-zijn-tenslotte-vijftig-plus……
Maar met het zien van de energie-uitspattingen van kinderen en personeel begon ik het vermoeden te krijgen dat ik mijn verwachtingen wat bij moest stellen.
Op het terras bleek dat we dit onbewust al wisten, want we haalden geamuseerd herinneringen op aan onze sportieve spelletjes van ‘vroeger -toen -we- jong- waren’: elastiekentwist, touwtje springen, hinkelen c.q. britsen, rolschaatsen, kaatseballen, knikkeren….. Met jeugdig enthousiasme en bange vermoedens (ik zag een aantal kinderen namelijk een stormbaan nemen alsof het niks was) liepen we achter onze rattenvanger aan (zoon Timo, 16 jaar) , en we kwamen bij onze eerste uitdaging: Enkel nog een kennismaking met wat ons te wachten stond, een simpele warming-up. Dit was met andere woorden dus het makkelijkste onderdeel, met veilige droge grond daaronder.

IMG_0317.JPG

Dit is weer eens wat anders dan achter je laptop bedenken hoe je verder moet met je leven.

Bij de eerste stap op het touw vroeg ik me nog af of dit leuk was, en hoe ik dit voor elkaar moest krijgen. Maar al gauw kwam mijn analytisch vermogen om de hoek kijken die de toestand duidde: focus, evenwicht, coördinatie, lenigheid, inschattingsvermogen, lef en concentratie. Ga er voor, en niet vergeten grenzen aan te geven!
De slappe lach lag voortdurend op de loer , waardoor focus en coördinatie soms ver te zoeken waren. Hoogtepunt was bij de modderpoel. Timo zei: “Nou, jullie zijn al vies genoeg hoor, je hóeft er niet in…..” Maar ik riep: “Nee, nee…..even kijken hoe diep het is! ” (tja, zo duik ik elke nieuwe situatie in….) En daar voelde ik al mijn schoenen vollopen en stond ik even later tot mijn knieën in de blubber.
Met mijn witte broek, voor het effect.
Achter mij hoorde ik met enigszins ‘de rem erop’: “dan kan ik niet achterblijven.” En daar waggelden wij als eenden door de modder. Wanneer er iemand onderuit ging, liep ik natuurlijk terug om even te helpen.

img_0340.jpg

Net als in het echt leven staan we voor elkaar klaar, en help je even als er iemand in de shit zit.

Een aantal ouders vergaten op hun kinderen te letten en stootten elkaar aan van: ‘moet je dat nou zien’. Toen beseften we dat we ons eigenlijk niet echt gedroegen als dames op leeftijd.
Dus dat zijn we dan ook niet.
Elke overwinning werd gevierd, en we werden steeds jonger.
Op de ideale leeftijd zijn we maar gestopt, en hebben we de afgetrainde calorieën weer rijkelijk aangevuld met taartjes en hapjes en een drankje.

IMG_0344

Zullen we het nog een keertje over doen?

Meer van Christien op is te lezen op haar blog: www.zweverigeaardsheid.wordpress.com